مانند همان نشانه‌هائى كه قبلا شرح داده شد ، آيات قرآن قادر بودند تا اعماق احساسات شخصى فرد نفوذ كرده و او را به ماوراء هوشيارى عقلانى هدايت نمايند . مسلمانان امروزى ادعا مىكنند كه معجزه قرآن در نفوذ و تاثيرى است كه كلام و خواندن آن حتى بر افراد غير عرب باقى مىگذارد . محقق شايسته و برجسته ايرانى سيد حسين نصر اشاره مىنمايد : اسلام هنوز هم از مسلمانان مىخواهد تا زندگى خود را تغيير دهند . آيات پراكنده و ناپيوسته ، بخصوص سوره‌هاى اوليه ، حاكى از اين واقعيت است كه بيان بشرى در زير بار سنگين بيان خداوند خرد مىگردد . همچنين نشانگر بىانسجامى درون انسان‌هاست . براى درك و فهم معنى درونى قرآن ، انسان مىبايست ابتدا به زندگى شخصى خود يك نظم روحانى ببخشد . خواندن و گوش كردن قرآن صرفا گرفتن يك سلسله اطلاعات توسط كرتكس مغز نيست ، بلكه نوعى نظم‌بخشى روحانى است . تاويل ( تفسير نمادين ) قرآن ، يعنى اينكه شخص خواننده بايد با مراجعه به عميق‌ترين قسمت‌هاى ذهن و روح خود در پى پيدا كردن معانى آيات برآيد . تأويل به معناى لغوى آن يعنى چيزى را به اصل يا شروع آن برگرداندن و قرآن هم بدين وسيله از خوانندگان خود مىخواهد زمانى كه با اين جملات مقدس مواجه مىشوند از ظاهر پر رمز و راز آن به باطن موجوديت خود مراجعه و اصالت و مبدأ اين جملات را پيدا كنند . 32 طبيعتا يك شخص غربى تجربه متفاوتى از اين موضوع دارد . نه تنها زيبائى كلام عرب را نمىتوان ترجمه كرد ، بلكه برداشت صحيح از جملات آن نيز براى خيلى از ما غربيان بيگانه است . اگر بخواهيم افراد را صرفا به فراگيرى ذهنى ( عقلى ) قرآن فرا خوانيم ، بدون آنكه قادر به لمس كيفيت زبان عربى باشند ، و انتظار داشته باشيم از اين كلمات كه براى آنها نامفهوم است چيزى درك كنند ، مطمئنا كار بيهوده‌اى را تجربه كرده‌ايم ، بخصوص اگر شخص مراجعه‌كننده به قرآن يا در شرائط روحى سختى باشد و به زور اين كار را انجام دهد يا از نظر فكرى خود را ممتازتر از ديگران احساس كند . براى مثال ، گيبون چنينن مىگويد : « روحيه مستعدّ و خلّاق به تنهايى نمىتواند تجربه زيبا شناختى را بدست بياورد » . « 1 »

--> ( 1 ) - براى دستيابى به ظرافت‌هاى كلامى و فصاحت و بلاغت قرآن بايد با زبان اصلى آن يعنى عربى آشنائى كامل داشت . ولى براى درك مفاهيم بلند و اعجازآور آن و بيان دقايق حقايق معنوى عالم و روح انسانى ترجمه صحيح آن